Współczesne standardy wznoszenia budynków mieszkalnych wymuszają stosowanie wielokomorowych profili okiennych, pakietów trzyszybowych oraz warstw ocieplenia o znacznej grubości.
Domy i mieszkania stają się niemal całkowicie odcięte od niekontrolowanej infiltracji powietrza zewnętrznego, która przez dziesięciolecia stanowiła podstawę funkcjonowania wentylacji naturalnej.
Gdy do wnętrza nie dopływa świeże powietrze, w pomieszczeniach gwałtownie wzrasta wilgotność względna, co prowadzi do kondensacji pary wodnej na chłodniejszych powierzchniach, rozwoju pleśni w narożnikach ścian oraz pogorszenia samopoczucia mieszkańców.
Tradycyjna metoda doprowadzania powietrza za pomocą nawiewników instalowanych w skrzydłach lub ramach okiennych, choć wciąż popularna, w wielu nowoczesnych realizacjach napotyka na bariery techniczne i estetyczne.
Inwestorzy oraz projektanci poszukują rozwiązań, które zapewnią stałą wymianę powietrza bez ingerencji w konstrukcję drogich przeszkleń i bez obniżania ich fabrycznych parametrów cieplnych.
W tym miejscu pojawia się nawiewnik ścienny, instalowany bezpośrednio w przegrodzie budowlanej, który przejmuje rolę kontrolowanego punktu nawiewnego.
Ograniczenia nawiewników okiennych
Współczesna architektura chętnie sięga po duże przeszklenia typu fix, czyli okna nieotwierane, oraz rozbudowane systemy drzwi podnoszono-przesuwnych, które wypełniają całe ściany salonów.
Wykonanie w takich elementach tradycyjnych szczelin wentylacyjnych bywa utrudnione lub wręcz niemożliwe z punktu widzenia zachowania sztywności profilu i warunków gwarancji producenta stolarki.
Frezowanie otworów w komorach okiennych zbrojonych stalą niesie ryzyko naruszenia wewnętrznej konstrukcji profilu, a w przypadku okien aluminiowych wiąże się ze znacznym nakładem pracy i koniecznością precyzyjnej obróbki warsztatowej.
Co więcej, wielu właścicieli domów energooszczędnych sprzeciwia się jakiejkolwiek mechanicznej ingerencji w fabrycznie zgrzane ramy, obawiając się punktowego pogorszenia współczynnika przenikania ciepła całej konstrukcji okiennej.
Ograniczeniem bywa także dostępna przestrzeń montażowa. Wąskie profile nowoczesnych okien, ukryte skrzydła oraz rolety zewnętrzne montowane podtynkowo pozostawiają niewiele miejsca na montaż czerpni zewnętrznej i regulatora wewnętrznego.
W takich warunkach próba wbudowania nawiewnika okiennego może kolidować z mechanizmem pancerza rolety lub uniemożliwiać pełne otwarcie skrzydła. Umieszczenie punktu nawiewnego w ścianie obok okna pozwala całkowicie ominąć te kolizje, przenosząc cały ciężar techniczny instalacji na litą przegrodę budowlaną.
Konstrukcja i zasada działania nawiewnika ściennego
Nawiewnik ścienny składa się z trzech zasadniczych elementów: czerpni zewnętrznej montowanej na elewacji, kanału przelotowego umieszczonego wewnątrz przewiertu przez ścianę oraz regulatora nawiewu znajdującego się w pomieszczeniu.
Czerpnia zewnętrzna zabezpiecza instalację przed zacinającym deszczem, owadami i większymi zanieczyszczeniami, będąc wyposażoną w siatkę ochronną oraz odpowiednio wyprofilowany okapnik odprowadzający wodę z dala od tynku.
Z kolei regulator wewnętrzny odpowiada za właściwe ukształtowanie strumienia napływającego powietrza, kierując go zazwyczaj ku górze w strefę podstropową, gdzie zimne powietrze miesza się z ciepłym powietrzem zgromadzonym pod sufitem, eliminując zjawisko przeciągu na wysokości stóp.
Elementem łączącym czerpnię z regulatorem jest cylindryczny lub prostokątny kanał przelotowy, który przechodzi przez całą grubość przegrody budowlanej – zarówno przez warstwę nośną, jak i ocieplenie.
W przeciwieństwie do wąskich szczelin w oknach, przekrój poprzeczny kanału ściennego ma znacznie większą powierzchnię, co pozwala na zastosowanie wydajnych wkładów tłumiących hałas oraz filtrów powietrza bez wywoływania nadmiernych oporów przepływu.
Przepływ powietrza może być regulowany ręcznie przez użytkownika za pomocą przepustnicy lub automatycznie, zależnie od różnicy ciśnień bądź poziomu wilgotności wewnątrz pomieszczenia, co stabilizuje wymianę powietrza niezależnie od siły wiatru na zewnątrz.
Skuteczna ochrona przed hałasem zewnętrznym
Jednym z najczęstszych powodów rezygnacji ze standardowych nawiewników w budynkach położonych w centrach miast, przy ruchliwych arteriach komunikacyjnych lub liniach kolejowych jest obawa przed przenikaniem dźwięków z otoczenia.
Nawiewnik okienny ze względu na ograniczone gabaryty dysponuje stosunkowo małą objętością komory tłumiącej.
W przypadku urządzeń ściennych instalator ma do dyspozycji przestrzeń odpowiadającą pełnej grubości ściany zewnętrznej, która wraz z izolacją termiczną wynosi przeważnie od 35 do nawet 55 centymetrów.
W tak długim kanale można zastosować zaawansowane pianki akustyczne o strukturze otwartokomórkowej lub wielowarstwowe tłumiki labiryntowe, które pochłaniają fale dźwiękowe w szerokim paśmie częstotliwości.
Nowoczesne nawiewniki ścienne, takie jak konstrukcje z serii Puro, osiągają wskaźniki izolacyjności akustycznej dochodzące do 57 dB przy otwartym przepływie powietrza.
Oznacza to, że zainstalowane urządzenie tłumi hałas zewnętrzny niemal tak samo skutecznie, jak lita, dobrze zaizolowana ściana z betonu komórkowego lub ceramiki. Mieszkańcy zyskują stały dopływ świeżego powietrza bez konieczności znoszenia odgłosów ruchu ulicznego w nocy.
Integracja filtracji antysmogowej i antyalergicznej
Drugim obszarem, w którym rozwiązania ścienne wykazują wyraźną przewagę techniczną, jest jakość dostarczanego powietrza.
W okresie jesienno-zimowym niska emisja komunalna wprowadza do atmosfery znaczne stężenia pyłów zawieszonych PM10 oraz PM2.5, które bez przeszkód wnikają do mieszkań przez tradycyjne nieszczelności i standardowe nawiewniki.
Umieszczenie w niewielkim nawiewniku okiennym gęstego materiału filtracyjnego nadmiernie dławi przepływ powietrza, ponieważ wentylacja naturalna dysponuje niewielką siłą ciągu, rzędu zaledwie kilku paskali.
Większy przekrój kanału w nawiewniku ściennym umożliwia montaż wielostopniowych wkładów filtracyjnych o dużej powierzchni czynnej.
Zastosowanie filtrów harmonijkowych lub kasetowych pozwala zatrzymać drobne pyły smogowe, cząstki sadzy oraz pyłki roślinne bez zbytniego dławienia strumienia wentylacyjnego.
Wkłady filtracyjne są łatwo dostępne od strony wnętrza budynku – zdjęcie przedniego panelu regulatora pozwala na ich szybkie oczyszczenie lub okresową wymianę, co ma bezpośredni wpływ na stan zdrowia domowników cierpiących na alergie wziewne oraz schorzenia układu oddechowego.
Montaż i poprawne usytuowanie na elewacji
O powodzeniu instalacji nawiewnika ściennego decyduje precyzja wykonania przewiertu oraz właściwe uszczelnienie kanału w przegrodzie. Prace rozpoczyna się od wykonania otworu wiertnicą diamentową, pracującą na sucho z odsysaniem pyłu lub na mokro, w zależności od materiału konstrukcyjnego ściany.
Niezwykle istotnym detalem wykonawczym jest zachowanie stałego spadku osi otworu o wartości od jednego do dwóch procent w kierunku zewnętrznym.
Nachylenie to gwarantuje, że ewentualny kondensat powstający w kanale w okresie silnych mrozów lub wilgoć zacinającego deszczu swobodnie wypłynie na zewnątrz, nie zawilgacając izolacji termicznej ani tynku wewnątrz pokoju.
Nawiewnik należy umieszczać w górnej strefie pomieszczenia, optymalnie na wysokości powyżej dwóch metrów od posadzki, z zachowaniem co najmniej kilkunastu centymetrów odstępu od sufitu i narożników ścian.
Taka lokalizacja sprzyja grawitacyjnemu rozpraszaniu chłodnego strumienia powietrza i zapobiega powstawaniu stref martwych. Przestrzeń pomiędzy rurą osłonową nawiewnika a ścianą konstrukcyjną musi zostać starannie wypełniona niskoprężną pianą poliuretanową, która tworzy ciągłą barierę termiczną i zapobiega powstawaniu mostków cieplnych wokół urządzenia.
Na elewacji zewnętrznej styk czerpni z tynkiem zabezpiecza się elastycznym uszczelniaczem odpornym na promieniowanie UV, dbając o to, by nie zablokować dolnych otworów drenażowych.
Nawiewniki montowane w przegrodach zewnętrznych stanowią w pełni dojrzałe, funkcjonalne uzupełnienie systemów wentylacyjnych w budynkach o podwyższonym standardzie technicznym.
Pozwalają pogodzić rygorystyczne wymagania dotyczące izolacyjności akustycznej i czystości powietrza z koniecznością stałego napowietrzania pomieszczeń, pozostawiając stolarkę okienną w nienaruszonym stanie.
Źródło i zdjęcia: Brevis



Komentarze